ช่วงการปกครองของกรุงเทพมหานคร

กรุงเทพเป็นเมืองจุดศูนย์กลางในการทำการค้าและเป็นเมืองท่าติดต่อกับฝั่งตะวันออกของแม่น้ำเจ้าพระยานั้นคือกรุงศรีอยุธยาและกรุงเทพเป็นผู้นำในวสิ่งใหม่ๆเข้ามาในเมืองสยามตั้งแต่ปี 1893 - 2310 เชื่อว่าชื่อเมืองได้กำเนิดมาจากคำว่า บางมะกอก, บางมีความหมายในภาษาไทยว่าจุดศูนย์กลางของเมืองหรือเมืองที่ตั้งอยู่ริมแม่น้ำ และมะกอกมีความหมายตามวิทยาศาสตร์ว่าSpondias pinnata (L.f.) Kurz หรือ Elaeocarpus hygrophilus Kurz, or หรือบางเกาะ , เกาะคือพื้นที่ที่มีแม่น้ำลำคลองล้อมรอบ

หลังจาการล้มสลายของกรุงศรีอยุธยาด้วยการทำลายของกษัติย์พม่าในปี พศ.2310 พระเจ้าตากสินจึงได้ย้ายเมืองหลวงมาตั้งที่กรุงเทพแต่รู้จักในชื่อว่าธนบุรี เมื่อรัชสมัยของพระเจ้าตากสินได้สิ้นสุดลงใน พศ.2325 พระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราช รัชกาลที่ 1 ได้ย้ายเมืองหลวงไปตั้งฝั่งตะวันออกของแม่น้ำและได้ตั้งชื่อเป็นทางการว่ากรุงเทพมหานคร(ซึ่งหมายถึง"เมืองแห่งเทพ"). กรุงเทพเป็นชื่อที่ชาวต่างชาติได้รู้จักกันมานาน จนกลายเป็นชื่อทางการและชื่อกรุงเทพก็ยังมีความหมายอย่างเดิมว่าเป็นเมืองเก่าและเมืองที่ตั้งอยู่ริมแม่น้ำ กรุงเทพเป็นเมืองที่กว้างใหญ่และมีความนำสมัยทั้งเรื่องการวางแผนถนนหนทางและโครงสร้างของเมือง ได้เกิดการพัฒนาอย่างรวดเร็วจนกลายเป็นจุดศูนย์กลางทางเศรษฐกิจของประเทศไทยในรัชสมัยของพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัวรัชกาลที่ 6และพระมหากษัติย์จุฬาลงกรณ์รัชกาลที่ 5